Pobierz całą gazetkę tutaj

OAZOWE ABECADŁO

OAZOWE ABECADŁO

 

Abstynencja - styl życia pod prąd, w wolności.

            Niech gadają!

Brzydzę się plotkami, obmową.

            Mówię o innych dobrze lub wcale.

Co by ze mną było, gdybym nie był w Oazie?

            Strach pomyśleć!

Duch Święty pozwala mi być nieprzeciętnym.

            Bezinteresownie służę!

Ewangelizuję przez świadectwo. Patrzą na mnie.

 Fiat - zawsze zgadzam się z wolą Boga.

            Zwłaszcza gdy mi się nie chce.

Gdy za dużo myślę o sobie, wpadam w depresję.

            Egoizm precz!

Hostia - Żywy Bóg!

            Nie spóźniam się i nie wychodzę pierwszy z kościoła.

Idę tam, gdzie nie chcę.

            Ten zwycięża, kto sam siebie zwycięża!

Jezus Chrystus - oddałem Mu swe życie.

            Nie żyję dla siebie!

Kultura Nowa - nie mogę być przeciętny.

            Stawiam sobie wymagania.

Liturgia jest szczytem i źródłem.

            Aktywnie w niej uczestniczę.

Łatwiej być byle jakim, ale czy warto?

            Kto mnie będzie szanował?

Maryja Niepokalana.

            Nie ma lepszego wzoru Nowego Człowieka.

Nie zapominam o odpowiedzialności za Ruch.

            Płacę składki!

Oddycham modlitwą.

            Nie idę spać bez Namiotu Spotkania.

Planuję wakacje i ferie tak, by pojechać na rekolekcje.

Różaniec. Noszę go ze sobą. Mam o co się modlić.

Słowo Boże jest światłem mego życia.

            O czym dziś była Ewangelia?

Trudno jest być w oazie. Nie szukam łatwych dróg!

 

Upadam, ale przecież dołki nie są po to,

            by się w nich wylegiwać!

Victoria tylko z Jezusem!

            Codziennie przyjmuję Komunię świętą.

Wyznaczam sobie cele większe od możliwości.

Xiądz moderator.

            Mam spowiednika i swego kierownika duchowego.

Yeti - czasem tak mnie postrzegają.

            Wojsko Gedeona to wybrańcy.

Z miłością rozwiązuję problemy.       Patrzę oczami Jezusa.

Żyję Agape! Nie myślę o sobie! Mam 10 Drogowskazów!

 

 

Postawy i gesty liturgiczne

Postawy i gesty Liturgiczne

W liturgii za pośrednictwem słowa i znaków działa w Kościele sam Chrystus. W niej mamy wyjątkowy dostęp do Boga, spotykamy się z Nim rzeczywiście. To spotkanie to zarazem wymiana – On nas obdarowuje sobą, uświęca, my Go wielbimy, oddajemy Mu cześć. Tak jak spotkanie z drugim człowiekiem to nie tylko słowa, ale i pełne znaczenia gesty, postawy przez które, komunikujemy swój stosunek do Niego. Tak też w spotkaniu z Bogiem, człowiek wyraża siebie całym sobą.

 

POSTAWY

 

  1. Stojąca oznacza:
  • szacunek i uwagę  - w tej pozycji wyznajemy wiarę, wypowiadamy modlitwę wiernych i modlitwę Eucharystyczną, przyjmujemy błogosławieństwo,
  • oczekiwanie na przyjście, spotkanie – w tej postawie rozpoczynamy Eucharystię, nabożeństwo,
  • dyspozycyjność, gotowość zaangażowania się myślą, gestem, sercem.
  • uwielbienie i adorację Boga, w tej postawie adorujemy Najświętszy Sakrament, uczestniczymy w momencie przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa,
  • pokutę i błaganie o przebaczenie – klękamy w konfesjonale, klęcząc wyznajemy grzechy i oczekujemy rozgrzeszenia,
  • uniżoną modlitwę – w tej postawie zwracamy się do Boga w naszych codziennych modlitwach.
  1. Klęcząca oznacza:
  1. Siedząca oznacza uważne słuchanie, refleksję np. podczas czytań Mszy Św., homilii i medytacji.
  1. Idąca wyraża szacunek. Pokazuje innym, że chcemy iść za Chrystusem. To modlitewne przemieszczenie się symbolizuje nasze życie – nieustanne pielgrzymowanie przez ziemię w stronę nieba. Padanie na twarz lub leżenie krzyżem - wyraża ogromne uniżenie wobec Boga i najgłębszą modlitwę.

GESTY

 

  1. Znak krzyża – to najprostszy sposób wyznania wiary, błogosławienia siebie i innych w imię Trójcy Świętej. Gest otwierający i zamykających wszelkie czynności liturgiczne, modlitwy. Trzykrotne znaczenie się krzyżem – gest wykonywany podczas Mszy świętej, przed Ewangelią, na czole, ustach i sercu. Symbolizuje gotowość rozważania Słowa Bożego myślą, głoszenie go i przyjęcie sercem.
  2. Pokłon – oddanie szacunku, czasem zastępuje przyklęknięcie, pozdrawiamy ołtarz, krzyż, kapłana przewodniczącego liturgii. Gest ten podkreśla usposobienie pokutne, świadomość swej niegodności przed Bogiem (Sakrament pojednania, podczas aktu pokutnego oraz na błogosławieństwo).
  3. Okadzanie – przez tą czynność wyraża się szacunek i cześć dla osób i przedmiotów kultu. Unoszący się dym symbolizuje wznoszenie się modlitw i ofiary składanej przez Kościół przed oblicze Boga.
  4. Ręce złożone – przez swój wyraz przewodzi na myśl wznoszenie duszy i modlitw do Boga, oznacza też posłuszeństwo, oddanie się Bogu oraz skupienie modlitewne.
  5. Ręce rozłożone oznaczają:
  • oczekiwanie pomocy z góry, błaganie o coś,
  • ofiarowanie, oddanie siebie i swoich spraw Bogu.

(Modlitwa nad darami, Modlitwa Eucharystyczna oraz po Komunii Świętej).

  1. Ręce nałożone – znak uroczystego błogosławieństwa, znak przekazania władzy, urzędu, gest towarzyszący sakramentowi bierzmowania i namaszczenia chorych.
  2. Bicie się w piersi – wyraża żal, skruchę, pokutę, poczucie winy. Nawiązuje do ewangelicznego napomnienia, że to z wnętrza z serca pochodzą złe myśli.
  3. Obmycie rąk – w czasie Eucharystii kapłan po przyjęciu darów ofiarnych symbolicznie obmywa ręce – oznacza to wewnętrzne oczyszczenie.
  4. Znak pokoju – jest znakiem okazania miłości drugiemu człowiekowi, a także przebaczenia i pojednania się z ludźmi.

Spotkanie Diakonii Muzycznej

W piątek 7 listopada 2003 r. ośrodek w Pionkach powitał członków Diakonii Muzycznej Ruchu Światło-Życie Diecezji Radomskiej. Opiekunem diakonii jest ks. Marek Kuropieska, a należą do niej wszyscy posługujący na rekolekcjach wakacyjnych w charakterze animatorów muzycznych. W spotkaniu uczestniczyło 15 osób.

Oprócz sobotnich warsztatów muzycznych, w czasie których mogliśmy nauczyć się nowych piosenek, rozmawialiśmy także na temat nowych form pracy, jakich możemy się podjąć dla ulepszenia posługi animatorów muzycznych. Już w tym roku, przed wakacjami została wydana płyta z nagraniem piosenki roku. Pomysł ma być kontynuowany – nagrania odbędą się w Końskich, a płyty trafią do zainteresowanych na czerwcowej szkole animatora. W najbliższym czasie nagramy także płytę z podstawowymi melodiami psalmów responsoryjnych na każdy okres liturgiczny.

Poddaliśmy dyskusji pomysł wydania śpiewnika z piosenkami, które krążą po naszej diecezji w różnych wersjach, tworząc niemałe zamieszanie na dniach wspólnoty. Praca nad tym wydawnictwem została odłożona do wiosny.  Dyskutowana była też kwestia współpracy Diakonii Muzycznej z Diakonią Ewangelizacyjną kierowaną przez ks. Piotra Turzyńskiego. Pomoc w planowanych rekolekcjach ewangelizacyjnych zapowiedziały grupy z Końskich i Opoczna. Ustaliliśmy grafik animatorów odpowiedzialnych za oprawę muzyczną tegorocznych Oaz Modlitwy.

W czasie spotkania padł pomysł, by już przed wakacjami ustalać śpiewy na dni wspólnoty, które odbywają się w Paradyżu i Kałkowie. Brak znajomości wielu piosenek niejednokrotnie sprawia, że w śpiew włącza się jedynie niewielka grupa uczestników Ruchu. Mamy nadzieję, że pierwsze spotkanie Diakonii Muzycznej naszej diecezji nie pozostanie bezowocne, a podjęte prace zostaną zrealizowane i przyczynią się do ulepszenia posługi animatorów muzycznych w parafiach i na rekolekcjach wakacyjnych.

 

…spojrzał z miłością na niego i rzekł mu…

W ewangelicznym zapisie rozmowy bogatego młodzieńca z Jezusem ( Mk 10, 17-21) znalazłem kiedyś wzór autentycznego Duszpasterza – kogoś, kto potrafi wysłuchać, nawiązać doskonały język z rozmówcą i dać właściwą receptę na postawiony problem. Jakim być kapłanem, aby być dla młodzieży drogą prowadzącą do Chrystusa? – odpowiedź na tak postawione pytanie, z pewnością pragnie znaleźć każdy kleryk przygotowujący się do pracy duszpasterskiej z dziećmi i młodzieżą. Praca ta, która z natury rzeczy leży na drodze każdego kapłańskiego powołania, wymaga jednak właściwego przygotowywania.

                Istotną wskazówką płynącą ze wspomnianego fragmentu Ewangelii jest faky, że młody człowiek miał łatwy przystęp do Jezusa. Mistrz i Nauczyciel z Nazaretu był w jego odczuciu kimś, do kogo może się zwrócić z zaufaniem. Kimś, komu może powierzyć swe zasadnicze pytania - kimś, od kogo może oczekiwać prawdziwej odpowiedzi. Jest to równocześnie dla nas - kapłanów jutra - wskazanie istotnej wagi. Każdy z nas winien charakteryzować się podobną jak Chrystus przystępnością. Ludzie młodzi nie mogą przecież napotykać na trudności w zbliżaniu się do kapłana. Stąd tym bardziej dla nas alumnów niełatwym jest zadaniem, aby młodzi czuli tę otwartość, tę życzliwość i gotowość w wychodzeniu naprzeciw spraw, jakie ich nurtują.         Przystępność kapłana jednak wobec młodych oznacza nie tylko samą łatwość nawiązywania kontaktów z nimi w świątyni, czy poza nią poza nią. Dlatego klerycy, nie tylko przez swoje przygotowanie do posługi, ale także przez kompetencję nabytą w dziedzinie nauk pedagogicznych nabywają odpowiednich ku temu predyspozycji. Chcą przez to wzbudzać zaufanie u młodzieży jako przyszli powiernicy spraw o charakterze fundamentalnym, pytań z zakresu życia duchowego, pytań sumienia. Młody człowiek, który zbliża się do Jezusa z Nazaretu, pyta wprost: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” To samo pytanie może być postawione w różny sposób - nie zawsze tak bezpośrednio i wprost. A najczęściej jest ono dziś zadawane w sposób pośredni i pozornie odległy.

                Jest w ewangelicznym zapisie rozmowy Chrystusa z młodzieńcem takie wyrażenie, którego jako klerycy uczymy się już w czasie formacji seminaryjnej. Ewangelista mówi, iż Jezus „spojrzał z miłością na niego”. W tym miejscu wydaje się, że dotykamy punktu najbardziej kluczowego w pracy duszpasterskiej z młodzieżą. Jeżeli by zapytać tych kapłanów, którzy najwięcej uczynili dla młodych, tych, którzy najwięcej przynieśli trwałego owocu w pracy z młodzieżą, to przekonamy się, że pierwszym i najgłębszym źródłem ich skutecznego działania jest owo Chrystusowe „spojrzenie z miłością”. Stąd też w trosce o dobro tych, do który zostaniemy posłani, alumni z roczników III, IV i V podjęli w bieżącym roku akademickim stałą praktykę uczestniczenia w spotkaniach formacyjnych wspólnot katolickich. Zapoznanie się ze specyfiką duszpasterzowania m.in. w ramach, Ruchu Światło-Życie, ma na celu poznanie tej formy pracy kapłańskiej, oraz praktyczne przygotowanie się do jej owocnego wykonywania.

                Pragniemy, wsparci Waszą modlitwą Drodzy Oazowi Przyjaciele, stać się bezinteresowni w miłości do młodych, a przez to w sposób prawidłowy odpowiadać na jej oczekiwania. Oby nasze przygotowanie duszpasterskie stawało się dla nas - a przez nas dla innych, w szczególności dla młodych - źródłem życia i świętości.

Spotkanie Diakonii Liturgicznej

W dniach 7-8 listopada 2003 r. w Pionkach zebrali się animatorzy tworzący Diakonię Liturgiczną Ruchu Światło-Życie w naszej diecezji. Niezbyt licznemu gronu (ale mocnemu w siłę!) przewodniczył szef Diakonii, którym jest ks. Krzysztof Dukielski.

                W piątek dzieliliśmy się naszymi wakacyjnymi doświadczeniami związanymi z formacją liturgiczną. Niestety, wielu z nas potwierdzało, że szkoła liturgiczna na turnusach, w których uczestniczyliśmy, nie była prowadzona dobrze. Problem ten wynika przede wszystkim z braku odpowiednich materiałów formacyjnych i z braku jasnej wizji dotyczącej podziału treści i przypisania ich do poszczególnych stopni. W ten sposób określiliśmy swoje zadanie na następny dzień.

                W sobotę ochoczo zabraliśmy się do pracy. Wypisaliśmy wszystkie zagadnienia, które powinny być poruszane w ramach szkoły liturgicznej. Zastanawialiśmy się, do których stopni które treści należy przypisać.

                Tak powstał swoisty kręgosłup formacji. Właściwie to był... początek! Teraz dopiero zaczyna się dla nas prawdziwa praca. Podzieliliśmy między siebie tematy, które musimy opracować. Każdy z nas ma napisać, co na dany temat ma zostać powiedziane, a także ma zaproponować ciekawy (oryginalny, nietuzinkowy, nowatorski, itp.) sposób przedstawienia treści.

                Uff...! Jak widzicie – nie próżnowaliśmy. Powiem szczerze – miło było popatrzeć na ludzi, którym na sercu leży piękno liturgii. Z każdej wypowiedzi, która padła na naszym spotkaniu, przebijała troska o innych, o to, by mogli oni przeżyć lepiej i pełniej swoje spotkanie z Jezusem. Wierzę, że taka postawa zatroskania ma swoje źródło w osobistym spotkaniu z Żywym Bogiem, który jest obecny w Świętych Znakach.

                Przed nami odpowiedzialne zadanie. Mamy świadomość, że od owoców naszej pracy w dużym stopniu może zależeć jakość formacji liturgicznej. Chcemy więc prosić Was wszystkich o modlitwę. Potrzebne nam będą dobre pomysły, zapał do pracy, czas – pomódlcie się o to! Aha, i jeszcze jedno, chyba najważniejsze: módlcie się o to, by każdy z nas – członków diakonii – zdawał sobie zawsze sprawę z tego, że Liturgia (zwłaszcza Eucharystyczna) jest uprzywilejowanym miejscem spotkania z Chrystusem, że jest Źródłem i Szczytem życia. Proście, byśmy chcieli w niej jak najpełniej uczestniczyć, a za zaszczyt i radość poczytywali sobie służbę w zgromadzeniu liturgicznym.

 

                         W imieniu wszystkich członków Diakonii Liturgicznej

Dzieje się:


9.03-11.03 SA
16.03-18.03 Ewangelizacyjna OM

23.03-25.03 SA Diecezjalnego

Więcej terminów: KALENDARZ

Oazy Wakacyjne

Bank Modlitwy

Czeka Nas Droga

W sieci