Pobierz całą gazetkę tutaj

Warunki Trwania We wspólnocie z Jezusem:

Warunki Trwania We wspólnocie z Jezusem:

„Jeśli kto chce pójść za Mną,niech się zaprze
samego siebie,niech weźmie krzyż swój i
niech Mnie naśladuje”
(Mt 16,24)

 

Człowiek to ktoś wolny Jezus nikogo nie przymusza do pójścia za Nim. Zaprasza nas do życia w przyjaźni z Nim, ale zostawia nam wolność w tym względzie. Więź człowieka ze Zbawicielem może zaistnieć wyłącznie w oparciu              o świadomą i wolną decyzję danej osoby. Decyzja o pójściu za Jezusem powinna wynikać z odkrycia, że On jest Jedynym Zbawicielem człowieka, a w konsekwencji powinna być decyzją nieodwołalną, czyli podjętą na zawsze. Bóg obdarzył nas prawdziwą wolnością (por. Gal 5,1). Wolność to zdolność podejmowania decyzji w oparciu o świadomość tego, co się czyni oraz o świadomość motywów, dla których się to czyni,     a także w oparciu o rozeznanie skutków postępowania. Wolność stanowi  dla każdego człowieka jednocześnie dar i zadanie.   W dominującej obecnie ideologii ponowoczesności „ideałem” staje się człowiek, który panuje nad światem, ale nie jest w stanie panować nad samym sobą. Największym jednak zagrożeniem dla wolności nie są negatywne uwarunkowania zewnętrzne, ale dany człowiek, który    w swojej słabości i grzeszności ulega błędnym wizjom wolności. Wolność oznacza ciągły wybór, a „dokonując wyboru człowiek decyduje zarazem   o  sobie samym, opowiada się swoim życiem za Dobrem lub przeciw niemu, za lub przeciw  Prawdzie”.  „Człowiek ustawicznie doznaje pokusy, by odwrócić wzrok od Boga żywego i prawdziwego i skierować go ku bożkom (por. 1 Tes 1,9), przemieniając „prawdę  Bożą w kłamstwo” (por. Rz 1, 25);  przytępia to również jego zdolność poznawania prawdy       i osłabia wolę poddania się jej.

Recenzja książki „Niebo istnieje…naprawdę”

Recenzja książki
„Niebo istnieje…naprawdę”

 

Bóg jest tam największy ze wszystkich. I naprawdę nas kocha. Nawet nie uwierzysz, jak bardzo nas

kocha.” Te, być może oczywiste słowa, nabierają głębszego sensu, gdy wypowiada je kilkulatek do swojego taty, dając mu tym samym życiową lekcję wiary. Cudownie ocalały po ciężkiej chorobie Colton mówi rodzicom, że podczas operacji na chwilę umarł i odwiedził niebo. Po kilku latach rodzina Burponów postanawia opublikować tę historię. „Niebo istnieje… naprawdę!” to piękna, autentyczna opowieść, którą warto przeczytać, by z dziecięcego punktu widzenia pomyśleć o tym, co czeka nas po zakończeniu ziemskiego życia.  Znamy wiele świadectw osób, które przeżyły śmierć kliniczną; jednak opowieść Coltona jest wyjątkowo urzekająca.  Mały chłopiec opisał Boski świat z odpowiednią dla swojego wieku prostotą. Spotkany tam Jezus ma piękne oczy, znaczki na ciele i  jeździ na tęczowym koniu. Jego kuzyn – Jan i Archanioł Gabriel są po prostu „bardzo mili”, w niebie nikt nie nosi okularów, wszyscy mają skrzydła i mogą latać. Wiarygodność opowieści czteroletni chłopiec dowodzi, zaskakując rodziców informacją o tym, co robili w czasie jego operacji. Opowiada im wówczas                  o spotkaniu w niebie ze swoją nienarodzoną siostrą i pradziadkiem, którego nigdy nie poznał. Opowieść chłopca, zadziwiająca          i budująca, może zmienić nasze myślenie o wieczności jako o sprawie bardzo odległej, nieznanej i może przez to trochę przerażającej. Książka do pochłonięcia w jeden wieczór,        z pewnością nie będzie później bezczynnie leżeć na półce, ponieważ chce się do niej wracać. Warto przeczytać tę zadziwiającą relację ze świata, do którego wszyscy chcemy trafić. Wszystkim, którzy chcą odświeżyć swoją nadzieję i myślenie o życiu wiecznym  –  polecam!

 



FORMACJA W DOMOWYM KOŚCIELE

FORMACJA W DOMOWYM KOŚCIELE
 

WPROWADZENIE
W RELIGIJNOŚĆ,CZY RZEPOWIADANIE ŻYWEGO KOŚCIOŁA W NASZYCH WSPÓLNOTACH DIECEZJALNYCH.

 

Formacja Domowego Kościoła ma wprowadzić swoich  członków    w osobową i żywą relację                    z Jezusem Chrystusem. W każdym okresie swojego życia trzeba żyć zgodnie z wolą Bożą, przeżywać jedność z braćmi na podobieństwo Bożej jedności w Duchu Świętym, tworząc wspólnotę na wzór  Trójcy Świętej. Mając taki niedościgniony wzór, rodziny starają się żyć w komunii          w  małżeństwie, rodzinie, kręgu, parafii, rejonie, diecezji, czy ogólnie         w Kościele. Wyrazem tego ma być troska o jedność całości naszego  Ruchu na podobieństwo trwania        w nim jak w winnym krzewie, spełniając Chrystusowe pragnienie, „aby byli jedno”. Jedność oparta nie tyle na zewnętrznych jego przejawach, co na wspólnej miłości i wspólnym dążeniu, co wyraża myśl z  Listu św. Pawła Apostoła do Filipian „To dążenie niech was ożywia: ono też było           w Chrystusie Jezusie”.  Miłość zobowiązuje do traktowania siebie nawzajem z szacunkiem, życzliwością, łagodnością, wykluczając wszelką przedmiotowość w tym względzie i chęć podporządkowania. W naszej Diecezji przeżywamy właśnie 40 –lecie . Znalazło to swój wyraz poprzez wspólny Powakacyjny

Dzień Wspólnoty, nieustannie realizuje się  we Wspólnej Jubileuszowej Nowennie, która jest  przygotowaniem przed pielgrzymką do Krościenka, także z racji 25 rocznicy śmierci ks. Franciszka Blachnickiego.  Wyrazem tej idei jedności Ruchu są z pewnością wszystkie Dni Wspólnoty przeżywane z młodzieżą ale były także wspólnie z nimi przeżyte rekolekcje kerygmatyczne, które odbyły się w marcu ubiegłego roku w Dąbrówce. W najbliższych planach na kwiecień tego roku także wspólne  ORD w Dąbrówce. Wzajemnemu poznaniu i zaprzyjaźnieniu służą coroczne  wyjazdy na Kongregację Odpowiedzialnych do Częstochowy  oraz w czasie na Zesłania Ducha Świętego do Krościenka. Wyrazem  bezinteresownej służby rodzinom przez młodzież jest posługa na rekolekcjach DK w diakonii muzycznej, wychowawczej. Rodziny zaś służą swoim zaangażowaniem czasowym i materialnym w utrzymaniu  diecezjalnych ośrodków oazowych, wykonując pomniejsze remonty, generalne porządki oraz wykazując stałą dbałość  o ośrodki. Przepowiadaniem żywego Kościoła jest nasza formacja realizowana przez „przeżyciowe” rekolekcje formacyjne DK z których jest wiele bogatych świadectw,  nie tylko słownych ale świadczących o głębokich jakościowych przemianach życia. Szczególnym wyrazem tego są owoce  w postaci zaangażowania w posługach parafialnych, w dziełach charytatywnych, parafialnych poradnictwach rodzinnych, scholach          i zespołach muzycznych, czy też służbie liturgicznej.  Wierna realizacja zobowiązań jest bardzo trudnym zadaniem, większość rodzin stara się, by ta praktyka na co dzień,  nie stała się się tylko wyrazem zewnętrznej religijności, ale okazją do ciągłego nieustannego nawrócenia się               i duchowego wzrostu.Podejmowane są starania, by tworzyć diecezjalną wspólnotę DK według Chrystusowej zasady „Weselcie się z tymi, którzy się weselą. płaczcie z tymi, którzy płaczą.” Wyrazem tego jest uroczyste przeżywanie świąt, zwłaszcza patronalnego DK , Święta Świętej Rodziny- na wspólnej Eucharystii pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego. Podobne przeżycia towarzyszą corocznym spotkaniom opłatkowym z biskupem i wszystkimi parami odpowiedzialnymi DK w  diecezji.Pozytywną tradycją są też wspólne zabawy bezalkoholowe takie jak bale  sylwestrowe i karnawałowe, w czasie których  promujemy wstrzemięźliwość od alkoholu i innych używek oraz  szerzymy nową kulturę życia bez zniewoleń i wszystkiego, co poniża godność osoby ludzkiej. Przyjętym zwyczajem jest uczestniczenie rodzin DK w  obrzędach ślubów i wesel naszych dzieci a także pogrzebowych, rodzicówi współbraci. Podobnie, trwanie na modlitwie, we wspólnych intencjach modlitewnych za członków DK. Praktykowana jest też pomoc w wypadkach choroby, trudnej sytuacji losowej, przy wyjeździe na rekolekcje,  w tym również materialna ze „Skarbonki rekolekcyjnej” . W diecezji zwłaszcza młode rodziny podjęły nowe formy ewangelizacji jak chociażby wpisanie się   ideę Samochodowej Randki Małżeńskiej.  Integrującą rolę wspólnoty diecezjalnej pełni też  diecezjalna strona internetowa http://www.radom.oaza.pl/dk/, gdzie zawsze na bieżąco można dowiedzieć się czym żyje nasza wspólnota diecezjalna DK oraz jej poszczególne rejony. Wiemy, ze wiele jeszcze mamy do zrobienia, zwłaszcza na szczeblu diakonii diecezjalnych. Taka bowiem tylko postawa jest dowodem na to,  że formacja przebiega prawidłowo.  Jesteśmy przekonani, że formacja DK jest formacją uczniów Chrystusa. Pozwala ona małżonkom szczęśliwie przebyć drogę do wieczności.

Warunkiem tego jest także paralelna, najdłuższa droga każdego z nich, bo z jego głowy do serca, owocująca przemianą życia. Jest to droga  świętości, droga żywego Kościoła. 

                 

 

Recenzja filmu „W ciemności”

Recenzja filmu „W ciemności”

Rok 2012 został rozpoczęty dość mocnym filmowym uderzeniem! Piątego stycznia do kin wszedł

najnowszy film Agnieszki Holland pt: "W ciemności". Mimo zapewnień Reżyserki, że nie chce ona robić kolejnego filmu o holocauście, pokusiła się o następne dzieło o tej

tematyce.  Agnieszka Holland odrzuciła pomysły producentów z zagranicy aby kręcić film w języku angielskim, co było moim zdaniem bardzo trafionym pomysłem. Film nakręcony jest         w językach: ukraińskim, polskim, jidisz oraz niemieckim, przeplatanie się tych języków w filmie doskonale oddaje jego autentyczność i oryginalność. Scenariusz "W ciemności", napisany przez Davida F. Shamoona, był inspirowany książką Roberta Marshalla "W kanałach Lwowa. Film ten to oparta na faktach historia Polaka Leopolda Sochy (w tej roli Robert Więckiewicz), który podczas   II wojny światowej z drobnego oszusta zmienia się w bohatera. Po zniszczeniu lwowskiego getta garstka żydów ucieka do kanałów gdzie spotykają Poldka-Sochę, który jest kanalarzem i zna kanały doskonale. Postanawia za pieniądze ukryć żydów  w swoim "królestwie" ryzykując tym samym życie swoje i swojej rodziny. Przez 14 miesięcy Żydzi dzięki pomocy owego kanalarza ukrywali się przed Niemcami. Ukazana jest       w tym czasie przemiana głównego  bohatera.  Nie  ma  konkretnego momentu zwrotu w postawie Poldka, jego postawa kształtuje się przez cały film, bohater ewoluuje i zmienia swój stosunek do żydów.Więckiewicz doskonale sprawdził się w tej roli potwierdzając tym samym wysoką klasę i poziom swojej gry aktorskiej. Nie można zapomnieć o drugim planie, w którym ciekawe role odegrały: Kinga Preis (żona Sochy), Agnieszka Grochowska (żydówka, ukrywająca się w kanałach), Michał Żurawski (Bortnik) i Benno Fürmann (ukrywający się Żyd). Groza i realizm wojny przedstawiony na przykładzie zwyczajnych ludzi potwierdza to że mamy doczynienia z niesamowitym filmem. Jego nastrój oddają również wspaniałe zdjęcia wykonane przez  Jolante Dylewską, oraz muzyka Antoniego Łazarkiewicza. Sukcesem dla tego dzieła jest nominacja do Oscara w kategorii Najlepszy film nieanglojęzyczny. Moim zdaniem to piękna, a zarazem tragiczna w swojej prawdzie historia, z pewnością warta uwagi.


Rodzinne spotkanie opłatkowe w Seminarium

Rodzinne spotkanie opłatkowe w Seminarium

 

Małżeństwa z Ruchu Światło-Życie Domowego Kościoła, odpowiedzialne za formację rodzin, spotkały się    w niedzielę 8 grudnia 2012 roku       w budynku Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu na corocznym spotkaniu opłatkowym, aby pogłębić wzajemną integrację        i przekazać sobie życzenia na Nowy Rok! Spotkanie poprowadzili: Ania i Marek Kwiatkowscy, ks. Maciej Korczyński, ks. Grzegorz Lipiec i s. Anna Baćmaga. Spotkanie rozpoczęło się od podsumowania pracy formacyjnej w ostatnich miesiącach 2011 roku i przedstawienia zamierzeń na okres wiosenny i letni 2012 roku. Z racji przypadającego w tym dniu Święta Patronalnego moderatorów Ruchu Światło-Życie podziękowano kapłanom moderatorom za prace duszpasterską z rodzinami i dla rodzin.

W auli WSD z koncertem kolęd wystąpił oazowy, rodzinny zespół muzyczny z Końskich. Ubogacił on także muzycznie liturgię, koncelebrowanej pod przewodnictwem ks. bp. Stefana Siczka Mszy Świętej.  W czasie Eucharystii polecano Bogu potrzeby Kościoła i wspólnot rodzinnych Ruchu Światło – Życie. Ks. bp Siczek w kazaniu odniósł się do obchodzonego w liturgii Kościoła Święta Chrztu Pańskiego. Podkreślił istotny charakter inicjacji chrzcielnej w życiu chrześcijanina, zachęcał do powrotu do gorliwości, do źródeł łaski otrzymanej na Chrzcie Świę-tym, do chrzcielnicy gdzie były początki naszego życia chrześcijańskiego.

Po Mszy Świętej w refektarzu WSD życzenia rodzinom złożyli ks. bp Stefan Siczek, księża Moderatorzy i odpowiedzialni za  Domowy Kościół w diecezji radomskiej Anna i Marek Kwiatkowscy. Podziękowali oni za obecność na łamaniu chleba i wspólną modlitwę. Spotkanie zakończyły przyjazne rozmowy przy ciastku i kawie. W radomskim Seminarium w ową niedzielę było wyjątkowo tłoczno, gdyż swe spotkania opłatkowe mieli także Rycerze Kolumba, rodzice alumnów i członkowie Towarzystwa Przyjaciół Wyższego Seminarium

Duchownego.

                                                                                                

 

Dzieje się:


9.03-11.03 SA
16.03-18.03 Ewangelizacyjna OM

23.03-25.03 SA Diecezjalnego

Więcej terminów: KALENDARZ

Oazy Wakacyjne

Bank Modlitwy

Czeka Nas Droga

W sieci